NE ATOM BOMBASI, NE LONDRA KONFERANSI

Bana “Umurunda mı dünya?” diye sorarsanız alacağınız yanıt belli: HAYIR! Hiiiç ama hiçbir şey umurumda değil bu aralar. Ne anayasa tartışmaları, ne Kılıçdaroğlu rüzgarı, bir elim karnımda, aklım doğumda, umurumda değil dünya. Hamileliğin son dönemlerinde böyle olması normalmiş. Yalnızca bebeğe ve bebek hazırlıklarına konsantre olabiliyorum artık, daha doğrusu bunlar dışında hiçbir şey ilgimi çekmiyor. Okunmayı bekleyen sınav kağıtları, ödevler ve tezler öylece duruyor masamın üzerinde. Tüm iyi niyetimle okumaya başlıyorum, aaa, bir de bakıyorum onuncu sayfaya gelmişim hâlâ ne okuduğumun farkında değilim. Aynı durum gazete okurken ya da tartışma programlarını izlerken de geçerli. Aklım fikrim hastane çantası hazırlamak, eksikleri listelemek, bebeğin odasını yerleştirmek gibi işlerde. Dün “ev modu beni böyle yapıyor herhalde” diye düşünüp sırf tebdil-i mekân olsun diye okula gittim. Fakat havanın güzelliği ve santralistanbul’un cazibesi ofise kapanıp tez okuma girişimimi tabii ki yine sonuçsuz bıraktı. Baktım ki orada da kafayı toplayabileceğim yok, bugün her şeyi bırakıp bebeğimin işlerine adadım ben de kendimi. Kızımın kıyafetlerinin ve çarşaflarının paketlerini açmak, etiketlerini kesmek, onları yıkamak, sermek, ütülemek nasıl keyif verdi anlatamam. 35 yaşında evcilik oynuyorum anlayacağınız. Bu duruma biraz da gebeliğin 34. haftasına girmiş olmak sebep oluyor sanırım. Kağıt üzerinde doğuma 6 hafta kaldı ama aklımın bir köşesinde hep “ya erken gelirse” düşüncesi var. Kızım ne zaman gelmeye karar verirse versin, onu karşılamaya hazır olmak istiyorum. Hazır olmak diye bir şey gerçekten var mı? İşte onu bilmiyorum.